De tijd vliegt

geplaatst in: Geen categorie | 0

Beste allemaal,

 

Zoals de titel al zegt vliegt de tijd in Gushegu! We weten niet waar de tijd blijft maar de komende dagen pakken we de koffers alweer om hier weg te gaan en door te gaan naar Wa.

Na alle gebroken nachten met de tweeling kwam er een tijd van uitrusten. Het was heerlijk om even wat andere dingen te kunnen doen in plaats van werken. Toen het tijd werd om te werken werden we zelf ziek, tsja dat schiet niet op! Eindelijk weer beter en toen bleek dat de tijd bijna om was, heel hard aan het werk dus.

Dorien heeft heel veel achter de computer gezeten om een richtlijn/schema te ontwikkelen voor het voedingscentrum. Daarin staan duidelijke afspraken voor de medewerkers over welke voeding een kind krijgt. Dat was niet het enige want het is ook vaak niet duidelijk wat te doen met een ziek kind. Dus daarom ook maar gelijk even een richtlijn gemaakt voor de lokale medewerkers en een diepgaandere richtlijn voor verpleegkundigen en studenten die hier, net als wij, tijdelijk werken. Het is veel denkwerk en alle scenario’s moeten worden uitgedacht om een goede richtlijn te schrijven. De komende dagen nog even knallen en dan is het hopelijk af voordat we weg gaan!

Gerben is nog in het ziekenhuis aan de slag geweest. De bedoeling was om nog op de verloskamers te werken maar dat was nog tekort tijd om daar nog te beginnen. Nog maar een weekje kinderafdeling dus. Zelfs nog een kindje van de afdeling naar het voedingscentrum kunnen verwijzen. Een kind wat we 2 weken geleden vanuit het ziekenhuis hadden verwezen naar het voedingcentrum hadden we al een aantal dagen niet gezien en was vandaag in de kerk. We herkenden alleen de moeder en niet meer het jongetje, zo goed ziet het jongetje er al uit na 2 weken! Een lekkere bolle toet πŸ™‚ Dat is waar je het allemaal voor doet….

Dit weekend hebben we echt volledig kennis kunnen maken met het Ghanese leven. We hebben een nachtje bij de lokale mensen in huis geslapen. We zijn dus meegeweest naar het land waar de groenten, aardappelen, yam, mais etc verbouwen. Toen ze ons de aardappel lieten zien was de beschrijving: β€œHet lijkt een soort op yam, het groeit op dezelfde manier, het is kleiner en we eten het niet zo vaak. Als we het eten, eten we het met wat suiker.” Maar ja het leek op een aardappel dus mijn reactie was:”Is het een soort van aardappel?” β€œJa! Het is een aardappel, maar ken je het dan?” Het was toch wel raar dat de aardappel bekend was, we hebben hem maar uitgelegd dat je het heel lekker kunt frituren en er friet van kan maken!

Hierna gingen we op bezoek bij een aantal mensen in het dorp; allereerst de ‘chief’ van het dorp; een soort burgemeester. De chief is de baas over het hele dorp en hij weet eigenlijk ook van alles wat er gebeurt af. Zo ook dat wij er waren, dus dan is het goed om kennis te maken. Als de chief blij is met je bezoek, krijg je een cola-noot; een vrucht die ook in cola wordt verwerkt, maar nog een hele weg te gaan heeft voordat hij ook echt lekker is…

Daarna hebben we de pomp gezien, waar het hele dorp water haalde (dat gaat dan dus met emmers van zo’n 30 liter op het hoofd) en werd er op houtvuur het avondeten klaargemaakt. We hebben wel enorm respect gekregen voor de mensen; dingen die voor ons zo simpel zijn, kosten hier veel meer tijd en moeite… Je doet niet ‘even de warme kraan aan’ of gooit ‘even snel iets in de magnetron’…

Het toppunt van de avond was wel dat we samen op een matje op de grond naar de sterrenhemel konden kijken. We zijn echt als ere-gasten behandeld, we sliepen op een matras, hadden een soort van douche binnen, de stoelen werden constant klaar gezet als we ergens stonden en kregen heel lekker eten. We kregen zelfs yam mee naar huis als dank dat we waren geweest!

De komende dagen staan in het teken van koffers pakken, afscheid nemen van het ziekenhuis en het voedingscentrum, de richtlijnen afmaken, afscheid nemen van alle teamleden en een afscheidsbarbeque met het team. Het geitje dat op de foto staat, zal de barbecue niet overleven πŸ™‚

Komende week gaan we naar Kumasi waar we het medische team van MMMI zullen ontmoeten, met hen reizen we door naar Wa waar we mobiele kliniek zullen draaien. Het is heel jammer om hier afscheid te nemen maar we zien er ook naar uit om de komende 3 weken met het medische team door te brengen.

 

We vinden het erg leuk dat jullie af en toe laten weten hoe het in Nederland is!

 

Groet en zegen,

Gerben en Dorien

 

P.S. We weten niet hoe de internet verbinding de komende weken zal zijn, dus kan het een poosje