Eerste weken in Gushegu

geplaatst in: Geen categorie | 0

‘Al verhief ik mij op de vleugels van de dageraad, al ging ik wonen voorbij de verste zee, ook daar zou Uw hand mij leiden, zou Uw rechterhand mij vasthouden.’

Psalm 139

Beste allemaal,

 

De afgelopen week was een week van acclimatiseren, orienteren, opstarten en beginnen. Inmiddels raken we steeds meer aan de warmte gewend. Je bent niet meer continu doorweekt van het zweet, past je tempo waarop je loopt en fietst een beetje aan, en geniet soms van een koude douche (lees: emmer met water en een waterkannetje). Soms vind je het zo koel dat je zelfs onder je laken gaat liggen en eens kijkt hoe koud het nu eigenlijk is in huis: 27.6 graden!

Daarbij zijn we het stadje Gushegu een aantal keer gaan verkennen. Het leuke is dat je steeds meer gaat ontdekken als je ergens vaker langs rijdt op de fiets. De eerste keer zie je alleen de gaten in de weg, de volgende keer zie je bruine lemen hutjes met rieten daken, daarna hoor je overal kinderen ‘Salaminga, how are you!?’ je naroepen, vervolgens ontdek je overal kleine winkeltjes en weet je inmiddels waar je de lekkerste pinda’s kunt krijgen en waar ze cola verkopen. Voor andere dingen moet je soms het hele dorp omfietsen: eieren, boter, melk en dat soort dingen. Weer andere dingen zijn uitverkocht of uberhaupt niet verkrijgbaar. De eerste woordjes Dagbani komen in ieder geval goed van pas op de markt. ‘Desiba?’ ‘Naaaaa’

 

Medisch gezien hebben we weer genoeg uitdaging. Een aantal teamleden waren herstellende van malaria en diarree, terwijl anderen het zojuist kregen. Dus regelmatig werden we ergens bij gevraagd voor beoordeling, advies, therapiekeuze en behandeling. Dat betekende soms ook ‘s nachts het bed uit voor een behandeling, die normaal gesproken in het ziekenhuis wordt gedaan. Gelukkig is iedereen goed opgeknapt.

 

De mensen van de kerk weten ons ook al aardig te vinden. Dus zo af en toe draaien we ineens spreekuur op de veranda, in de keuken of in de kerk. Weh behandelen een hondenbeet, huidinfecties, malaria, diarree, etc.

 

Afgelopen zaterdag hebben we op het terrein een feestelijke gebeurtenis gehad. Het jongste dochtertje van familie Yakubu van 3,5 maand oud had haar naamgevings-ceremonie en werd opgedragen. Een bijzondere happening, die hier gevierd wordt met het halve stadje. Dat betekende zo’n 300 mensen op het terrein, waarvan bijna de helft kinderen. Daarbij hoort na de ceremonie voor iedereen een maaltijd, dus hebben de dames van de kerk gekookt voor al deze mensen. Er zijn dus een heel aantal kippen de pan in gegaan.

 

De contacten met het ziekenhuis zijn gelegd, en we hebben de eerste rondleiding gekregen. Volgende week hopen we echt aan de slag te gaan en jullie daar meer over te vertellen. Onze eerste indruk van het ziekenhuis is dat het er erg mooi uitziet en erg druk kan zijn.

 

Het nutrition centre is op dit moment relatief rustig. Er zijn vier moeders met vijf kinderen. Ook hier doen we later uitgebreider verslag van.

 

Bedankt voor uw betrokkenheid en gebed.

 

Groet en zegen,

 

Gerben en Dorien