Real Life in Gushegu

geplaatst in: Geen categorie | 0

‘Goed is de Heer voor alles en allen,

Hij ontfermt zich over heel Zijn schepping.

Een steun is de Heer voor wie is gevallen,

wie gebukt gaat richt Hij op.

Allen zien hoopvol naar U uit.’

Psalm 145

Beste allemaal,

 

Na ruim drie weken Gushegu vonden we het weer tijd om een nieuw bericht te schrijven over de belevenissen hier in Noord-Ghana. We hebben ons plekje nu aardig gevonden en weten de weg in het stadje nu redelijk te vinden.

We worden elke ochtend vroeg wakker, omdat het al snel warm wordt, zodra het licht is. Omdat je hier dicht bij de evenaar zit, wordt het ‘s ochtends rond 6 uur licht en is het ‘s avonds rond 6 uur weer donker. Na het ontbijt wagen we ons op de fiets richting het ziekenhuis en het voedingscentrum. Hierbij is het opletten dat je geen loslopende geiten voor je wielen krijgt, of loslopende kinderen; ik vraag me nog steeds af welke van de twee gevaarlijker is.

Gerben begon de eerste dagen rond 8 uur in het ziekenhuis. Eenmaal veilig aangekomen op de polikliniek bleek de poli nog niet open te zijn. De schoonmaak was nog bezig en de verpleegkundigen lieten op zich wachten. Vervolgens dus maar om 9 uur beginnen in het ziekenhuis. Tijdens een weekje poli vooral heel veel kinderen met malaria gezien, af een toe was er ook een volwassene en heel uitzonderlijk was de 70-jarige met een hoge bloeddruk. In het ziekenhuis wordt je ook wel met heftige dingen geconfronteerd. Een kind met ernstige hersenvliesontsteking die de volgende dag niet meer terug te vinden is, een jonge man die door een koe op de horens is genomen die onder je handen overlijdt en een keizerssnede doen bij de tweede van de tweeling die ondertussen blijkt te zijn overleden.

Het ziekenhuis zelf is een heel mooi ziekenhuis en er zijn veel voorzieningen. Het grote knelpunt is dat men van een aantal apparaten ed niet weet hoe te gebruiken en het tekort aan personeel.

Deze week aan de slag op de kinderafdeling, deze is op dit moment overbevolkt vanwege het malariaseizoen. Zo passen er met gemak 40 tot 50 kinderen op de afdeling terwijl er bedden zijn voor 30. De diagnose stellen is in ieder geval wat makkelijker, 90% heeft malaria, want het is nog steeds regenseizoen.

Dorien is begonnen in het voedingscentrum. In het voedingscentrum worden kinderen met hun moeders opgevangen die ondervoed zijn. De acute ziekenhuisfase zijn ze al voorbij maar hebben zeker nog zorg nodig. De kinderen krijgen goede voeding en er is toezicht op ze, de moeders krijgen 2 keer per dag onderwijs over goede voeding, ziekten, hygiene en het grootbrengen van kinderen. Daarnaast is er iedere dag een bijbelverhaal, babymassage en speeltijd voor de kinderen. De kinderen blijven gemiddeld 6-8 weken. Deze week hebben een nieuw jongetje opgenomen wat Gerben van de kinderafdeling in het ziekenhuis naar Dorien in het voedingscentrum heeft overgeplaatst. Het jongetje is ruim 2 jaar oud en weegt 7 kg. We laten hem flink aansterken en hopen dat het onderwijs ervoor zorgt dat het niet nog een keer zover komt. Dorien haar taak is vooral om de samenwerking met het ziekenhuis te intensiveren en de behandelrichtlijn voor het voedingscentrum verder uit te werken. Daarbij zal zij een start maken met de voorlichting over ondervoeding en het screenen daarop in de omliggende dorpen.

Onze echte culture-experience gaat nog komen als we een weekendje in een dorp gaan verblijven, maar we hebben al wel een begin. Onze Ghanese kleding is gemaakt en we hebben een echte Ghanese naam! Gerben wordt hier wumpini (zeg: woempini) genoemd wat ‘geschenk van God’ betekend. De moeders van het voedingscentrum hebben Dorien haar naam gegeven: Pumaaya (zeg: poemaja). Dit betekend ‘vreugde’. We zijn dus erg benieuwd wat het weekendje ons gaat brengen, wanneer dat is, is nog even een verrassing.

 

We zijn heel blij met jullie berichtjes en mailtjes die we graag lezen als het internet het hier toelaat 😉

 

Groet en zegen,

Gerben en Dorien

 

Ps. Voor degenen die al iets over een tweeling hebben gehoord: volgende week komt het hele verhaal!