Relaties, visie & plannen

geplaatst in: Geen categorie | 0

‘De HEER is mijn herder, het ontbreekt mij aan niets.

Hij laat mij in grazige weiden rusten, Hij voert mij naar vredig water.

Daar geeft Hij mij nieuwe kracht.

Hij leidt mij op het rechte spoor, omwille van Zijn Naam.

Al moet ik door dalen van duisternis en dood, ik ben voor geen onheil bang,

want U bent bij mij:

Uw knots en Uw staf geven mij nieuwe moed.

Voor mijn ogen dekt U de tafel, zodat ook mijn belagers het zien;

met olie zalft U mijn hoofd, mijn beker is tot de rand gevuld.

Ja, Uw goedheid en liefde blijven mij volgen alle dagen van mijn leven.

Zo mag ik telkens weer wonen in het huis van de HEER, tot in lengte van dagen.’

Psalm 23

 

De weken zijn weer voorbij gevlogen. 20 januari kwamen we aan in Accra en inmiddels zijn we alweer een paar dagen thuis. Het was een letterlijk en figuurlijk warm weerzien van Ghana.

Zodra we het vliegtuig uitstapten, voelde we de tropische warmte als een deken over ons heen vallen. En het was nog koel, omdat we om kwart over 5 ‘s ochtends aankwamen en de zon nog niet op was. Deze keer waren onze koffers gelukkig ook meegekomen naar het Afrikaanse continent en niet achtergebleven in het natte Londen. Dus dezelfde middag vlogen we door naar Tamale, waar Rahman ons al op stond te wachten. Nadat er nog wat dingen geregeld waren in Tamale was het nog 2 uur hobbelen over onverharde weg, en we waren weer in Gushegu! De kinderen Yakubu werden nog even wakker gemaakt om ons enthousiast, doch slaperig te groeten. Ons bed stond klaar en we konden zowaar even een warme douche nemen!

Op het moment dat we aankwamen was het droge seizoen in volle gang. Al het gras was dor en bruin, of weggebrand. Alleen bomen met diepe wortels warenn groen. De temperatuur varieerde overdag tussen 36 en 39 graden, maar met een luchtvochtigheid van 10% was het redelijk uit te houden. En aan het eind van de middag was het heerlijk koel: 32 graden. Buiten zitten na zonsondergang was nu mogelijk, omdat er maar weinig insecten zijn door de droogte, en je dus niet levend wordt opgegeten door de muggen. Dus hebben we deze keer wat meer van de mooie sterrenhemel kunnen genieten.

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om oude bekenden op te zoeken, die we bij onze vorige reis hebben leren kennen. Onder andere Zurka, een jongen die we bij de vorige reis een tijd onder behandeling hebben gehad. Het was leuk om hem en zijn familie weer te ontmoeten.

Daarbij hebben we een aantal wandelingen door het stadje heen gemaakt, mede om de weg wat beter te leren kennen. Dwalen tussen de huisjes en af en toe de weg vragen. Onze paar woorden Dagbani weer oefenen met de mensen die je tegenkomt. Soms spreekt er stiekem toch iemand Engels, dus kun je de mensen wat uitgebreider spreken en leren kennen. We hebben een aantal mooie gesprekken gehad. Een van de vragen die de mensen aan ons stelden, was toch wel waarom wij als ‘Salaminga’ (Dagbani voor blanke) door het dorp liepen, en niet met de auto, motor of ander voertuig waren gekomen. Je gaat toch niet lopen als je een andere optie hebt?

Een belangrijkse reden om deze reis te maken, was nieuwe contacten leggen. Het Gushegu District Hospital, waar Gerben in 2012 voor korte tijd had gewerkt, had een andere arts gekregen. Ook was de District Health Director gewisseld. We vonden het belangrijk hen te ontmoeten, omdat we in de toekomst veel met hen hopen samen te werken. Toevallig was tijdens ons verblijf in Gushegu de Annual District Health Meeting; een vergadering waarbij alle gezondheids-faciliteiten van het district hun jaarverslag uitbrengen en er visie wordt gevormd voor het komende jaar. Omdat Project Share daar ook vertegenwoordigd is met hun voedings-centrum, konden we deze vergadering ook bijwonen. Erg nuttig om een beeld te krijgen van de situatie in het district en een hele belevenis op zich. Officieel begon de vergadering om half 9 ‘s ochtends. Toen we om vijf voor half 9 netjes binnen kwamen wandelen, was de hele zaal nog leeg en stond er nog niets klaar waarmee presentaties gegeven konden worden. Gelukkig hadden we een goed boek meegenomen. Na een uur begonnen er voorzichtig wat mensen binnen te druppelen. Nog een uur later kwam er iemand een laptop en beamer installeren. Toen ze zagen dat een oranje muur toch niet ideaal is om op te projecteren, werd nog een laken van het ziekenhuis geregeld, die vervolgens met pleisters aan de muur werd bevestigd. Improviseren noemen ze dat. Wel een klein nadeel dat het logo van het ziekenhuis nu midden op het ‘scherm’ stond… Enfin, zo zachtjes aan waren de meeste mensen binnen en kon met de introductie worden gestart. Deze werd nog even onderbroken toen de ‘Guest of Honor’ binnenkwam, die vervolgens eerst zijn toespraak mocht houden, waarna de introductie weer verder ging. Om half een konden we echt van start en kregen we verschillende presentaties te zien tot een uur of drie. Tijd voor lunch. Het idee was om na een half uur weer verder te gaan. Natuurlijk ging iedereen de zaal uit; het was immers markt-dag, dus er moesten nog boodschappen worden gedaan. Uiteraard was er een half uur later vrijwel niemand terug en besloot men een uur later maar verder te gaan in afwachting van de rest om terug te komen. Rond een uur of zes waren de presentaties klaar, maar natuurlijk moest er nog een korte afsluitings-toespraak van een half uur worden gegeven. Hierna konden we gelukkig kennis maken met de dokter en de district-director en een afpsraak maken om elkaar nader te spreken.

Het ziekenhuis zit in een stijgende lijn sinds de huidige dokter, dr Sayibu, is aangetreden als Medical Supterintendent. Er wordt meer gebruik gemaakt van de aanwezige faciliteiten, er worden meer operaties uitgevoerd, en er is meer aandacht voor moeder en kind rondom zwangerschap en bevalling. Het was leuk om weer door het ziekenhuis te lopen en ondertussen op de poli een aantal patienten te zien, een paar mensen op de afdeling te beoordelen om vervolgens naar de Maternity-ward te gaan en daar nog wat echo’s te maken van zwangere vrouwen. Gerben werd natuurlijk gelijk aan het werk gezet, toen de dokter erachter kwam dat hij een jaar gynaecologie achter de rug had… Al met al een goede ontmoeting en goede perspectieven voor samenwerking. Daarbij hebben we meer duidelijkheid gekregen over wat er allemaal nodig is om als arts geregistreerd te kunnen worden in Ghana.

Ook het gesprek met de District-director was erg goed. Hij was enthousiast te horen dat we plannen hebben om een kliniek te beginnen in de regio en was bereid advies te geven over hoe dit aan te pakken en hoe de kliniek te accrediteren bij de Ghana Health Service.

Genoeg dingen om over na te denken en mee verder te kunnen dus.

Na twee weken ontmoetingen, gesprekken, visie vormen, dromen, relaties leggen, contacten onderhouden, vriendschappen verdiepen, hebben we nog een paar dagen vakantie genomen. We zijn naar de Volta Region gegaan, een gebied in het Zuid-Oosten van Ghana. Er is daar een stuw-dam gebouwd, waardoor het Volta-meer is ontstaan. Het grootste meer door mensen aangelegd. Zo’n 3% van het oppervlak van Ghana bestaat uit het Volta-meer. We hebben daar heerlijk genoten van het water, een korte kanotocht over de volta rivier, een zwembad, een hike naar Mount-Gemi, een bezoek aan een bos met Mona-Aapjes die van banaan hielden, etc. Heerlijk om zo ook nog even te kunnen ontspannen en alles te verwerken. De foto’s spreken voor zich :).

Inmiddels zijn we weer terug in Nederland. Gerben begint binnenkort aan de Tropencursus in Amsterdam. De verhuizing naar Zaandam staat voor de deur. En we gaan ons druk bezig houden met alle voorbereidingen voor ons vertrek naar Ghana voor langere termijn.

 

Jullie horen nog van ons!